Av skjønnhet skinner ensom sorg
i lyset over tun og torg.
Kan dette mismod svinne?
Finn meg en sjel å dele med
all sorg og skjønnet vi skal se,
så neste tid kan vinne.

Tusen skarv står på et skjær,-
godt langt av land og øde.
Vårens under hender her.
Ny tid får hjem og føde.

Tre rådyr beiter i et bryn.
Gult leirfivelen lyser.
Et lysredd sinn ser disse syn,
og kjenner at det fryser.

Den brune jord skal snart stå grønn
av arbeid som kan få sin lønn,-
når neste tid blir skrevet.
Marken ligger bar og snau.
Her over land står dåm av frau
i bondens slit for strevet.

Våren lover lys og tro.
Gåseplogen kommer.
Hun som var barn da plogen dro,
blir kvinne nå i sommer.
All tid står stille nå i kveld;
nå kjenner hun det i seg selv:
den neste tid vil brenne.
Hun værer her den store kraft
i smaken av den søte saft,-
som nå i vår skal renne.

Tranen utpå ekra går
så gjev og spankulerer.
Gubben taus i tunet står
i ro og spekulerer.
Liv i vårsol vinner makt.
Distansen er tilbakelagt,-
en vinter overvunnet.
Røyskatten er ennå kvit;
men piler lettbeint hit og dit.
Den neste tid blir funnet.

Ti tusen år står skarv på skjær,
godt langt av land og øde;
i tusen tonn guano der,-
fra levende og døde.-

LA,- Vennesund april 2019

Ein framand frå havet må sjå seg på land.
Der vinden frå hav kjem med regnet som fell,
kan sanning stå skrive i rennande sand.
Den må ein få lesa. Så kan det bli kveld.

Ein bed seg ei bøn frå ein båt som gjekk ned,-
og fekk heva og tørka og bøtast i fred.
Dei regnblaute kleda på snor har han hengt.
Den segler aleine som ikkje er to.
Ein drøymer om lukka,- med verkande lengt.
Ein ost på ei skive er lukke rett no.

Ein fyrer i ruffen og tørkar sitt skinn.
Der lukka er einsemd ei lukke du finn.
Rett no er han nøgd med ein båt som er sin;
han segler si lei, og står ikkje på grunn.
Her har ein ein papp av den blodraude vin.
Den opnar han varleg,- ombord her ei stund.

På land går alt folket i levande sviv.
Han og skal i land der, og berge sitt liv.

I gamle fjes ligger fonner 
av gammel tid fra i fjor. 
Ny tid laver ned og legger seg; 
til stadig mer gammel tid, 
og evighet og uendelighet 
som snøen gjemmer,- 
og som det aldri blir nok av 
nok av fra før; 
den gamle ufred i januar over intet og ingenting 
som tiden nå laver ned over og gjemmer;
ordkløveriet over null, niks og ingenting 
under lysårenes himmel. 

Tei med ditt snakk.
Byd kjærleik og takk.
Stå støtt i den heilage stund.
Sanninga talar der ord ikkje er. 
Sjå ho i auga og kyss hennar munn.
Lat det verta gjort, det du gjer.
Her ansar du sanninga; naken og sterk. 
Løgna er orda sitt verk.

Tak det med tol.
Vær vatn og kol.
Bær ikkje meir med enn du er. 
Varmen i bringa er tida som brenn. 
Elden og maktene berger deg her,-
om løgna vert nærmaste venn. 
Sjå etter løyndommen sanninga kan,-
på mjukaste staden du fann.

Sånn er den trua; at visse er løgn,
mot sanninga open og vid.
Jau. Akt på ditt ord. 
Vær audmjuk og stor.
Lev dine modige dagar og døgn.
Uviss er sanninga, æve og tid.

Med kloden kverv tida i rasande fart. 
Heilag er stunda som vart.